μαμακουλα

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ο μπαμπάς μου

Ο δικός μου μπαμπάς μεγάλωσε στην πανέμορφη Τσεχία. Στο Μikulov. Ένα γραφικό χωριό στα σύνορα με την Αυστρία.Οι γονείς του Ελληνες και οι δυο και αυτό ήταν που τον έκανε να αγαπάει την Ελλάδα και να θέλει αν έρθει εδώ να ζήσει..Την Θεσσαλονίκη. 

Ο μπαμπάς μου είναι ήσυχος άνθρωπος. Δε μιλάει πολύ. Αλλά έχει χρυσή καρδιά και φιλότιμο. 
Είναι ο καλύτερος μάστορας για μένα. Ότι του ζητήσεις το φτιάχνει. Και το φτιάχνει σχολαστικά τέλεια. Ότι πιάσει στα χέρια του το κάνει άψογο. Αγαπάει την λεπτομέρεια. Σε όσες μετακομίσεις έχουμε κάνει με τον Κωστα και ότι εργασία - μερεμέτι χρειαζόμαστε τα κάνει όλα τέλεια. Δεν μιλάει πολύ με λόγια αλλά με πράξεις. Είναι άνθρωπος των πράξεων. Δεν εκδηλώνει τα συναισθήματά του, με λόγια , με κινήσεις .Έχει ένα διακριτικό τρόπο να εκφράζεται. Και ξέρω ότι είναι πάντα εκεί για κάθε μικρή λεπτομέρεια. Ακούει την ανάγκη και την σκέψη μου. Ξέρει τι χρειάζομαι. Δεν χανόμαστε σε ανούσια λόγια. Οι δυο μας πιστεύω επικοινωνούμε με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Ακόμη και με το βλέμμα. 

Χθες ήταν η γιορτή του πατέρα. Αλλά ξέρω ότι ο μπαμπάς μου δεν δίνει αξία σε τέτοιες γιορτές. Ούτε παίρνει αξία από μια μέρα σαν αυτή. Δεν περιμένει να του πούμε χρόνια πολλά
Δεν θέλει να του λέμε ευχαριστώ για όσα κάνει για εμάς. Που είναι τόσα πολλά. Θέλει να είμαστε ευχαριστημένοι και να φαίνεται στο πρόσωπό μας. Αυτό και μόνο του αρκεί.

Ο μπαμπάς μου δούλευε αρκετές ώρες και τον βλέπαμε λίγο. Αλλά ήταν πάντα κοντά μας σε όλα.
Ακόμη και όταν γέννησα ,με εντυπωσίασε ακόμη μια φορά. Ήταν αυτός που είχε την περισσότερη κατανόηση που χρειάζεται μια λεχώνα. Την κατανόηση και την διακριτικότητα. Τον πιο ωραίο τρόπο να δείξει την αγάπη του προς εμένα και το μωρό. Τον διακριτικό. Τον ουσιαστικό. Και προς εμένα και προς το μωρό.

Είναι χαζοπαππούς. Λατρεύει τον Δημήτρη. Τον βλέπει και συγκινείται. Και από νωρίς έδειξε και ο Δημήτρης την προτίμησή του σε αυτόν.!! Και χαίρομαι πολύ όταν τους βλέπω μαζί. Γιατί τον νοιάζεται και τον προστατεύει. Να μην χτυπήσει, να μην κρυώσει, να μην ταλαιπωρηθεί..

Εύχομαι να είναι πάντα καλά. Να δει τον Δημήτρη μεγάλο και να του μάθει πολλά πράγματα. Να δημιουργήσουν μαζί πολλές αναμνήσεις. 

Δεν του έχω πει ποτέ ότι τον αγαπώ. Το ξέρει όμως. Άλλωστε κανείς μας δεν είναι των λέξεων. Και καταλαβαινόμαστε καλά. 

Μπαμπά μου σ'αγαπώ. Είσαι τέλειος.



Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

σκαμπανεβάσματα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν θέλεις να πεις απολύτως τίποτα. Κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας ή λύπης. Δεν θέλεις να πεις τίποτα γιατί απλά δεν ξέρεις τι να πεις, από που να αρχίσεις. Στιγμές που νιώθεις πως αν ανοίξεις το στόμα σου, δεν θα υπάρχουν λόγια να περιγράψουν όσα νιώθεις εκείνη τη στιγμή. Που δεν ξέρεις τι να κάνεις . Να αρχίσεις να χοροπηδάς σαν κατσικάκι και να φωνάζεις σαν χαρούμενο παιδάκι στη παιδική χαρά?
 Μόνο αυτό θέλεις να κάνεις όταν νιώθεις απόλυτα ευτυχισμένος.. Όσο νορμάλ και να μην ακούγεται για έναν ενήλικα. Ευτυχώς τα παιδιά μας κάνουν να γινόμαστε και εμείς παιδιά και ας μοιάζουμε λίγο αστείοι και όχι τόσο χαριτωμένοι σαν και αυτά.

Υπάρχουν όμως και οι στιγμές που νιώθεις να βυθίζεσαι στο σκοτάδι από την θλίψη της στιγμής. Που κάποιος, κάτι ή ακόμη και μια αρνητική σκέψη μπορούν να σε ρίξουν κάτω χαμηλά και να νιώσεις ανήμπορος. Και τότε και πάλι αν ανοίξεις το στόμα σου, πάλι λόγια δεν θα βρεις να περιγράψεις ακριβώς τι αισθάνεσαι.Ο γνωστός κόμπος στον λαιμό και τα δάκρυα στα μάτια. Που αν είσαι τυχερός και κλάψεις θα λυτρωθείς, αν όχι ,θα νιώσεις ότι θα σκάσεις.

Εκείνες τις στιγμές θέλεις να γίνει κάτι επιτόπου να σου αλλάξει την διάθεση και να φωτίσουν όλα τριγύρω. Να δεις την ζωή με άλλη οπτική ή απλά να μπορέσεις να αναστενάξεις με ανακούφιση.

 Σήμερα ένιωθα για κάποια  στιγμή τόσο πιεσμένη και αγχωμένη.Ανυπομονούσα να επιστρέψω στο σπίτι. Όσο πιο γρήγορα γινόταν. Μέχρι που γύρισα το βλέμμα μου, στο καθισματάκι του μωρού και είδα ένα πλατύ χαμογελάκι. Όλα άλλαξαν και πήρα δύναμη. Σαν να διάβασε την σκέψη μου εκείνη τη στιγμή.




Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Χρειαζόμαστε ήλιο.

Αυτές τις μέρες συνεχεία βρέχει στην Πόλη μας.  Δεν θυμίζει ο καιρός ότι έρχεται το καλοκαιράκι σε λίγες μόνο μέρες. Βροχερός Μάιος. Και η ψυχολογία μου σαν τον καιρό. Μια χαρά μια μελαγχολία. Μια ήλιος μαι βροχή.

 Ήρθε και ο ξαδερφούλης μας στον κόσμο και έδωσε λίγο φως στις συννεφιασμενες μας μέρες. Ξανάζησα λίγο νοερά τις πρώτες μας μέρες στην κλινική. Ανάμεικτα συναισθήματα. Όλα όμως φτιάχνουν και όλα σιγά σιγά μπαίνουν σε μια σειρά. Χρόνος χρειάζεται και κατανόηση από το περιβάλλον. Σεβασμός στην ψυχολογία της νέας μαμακας. Κάτι που συνήθως δεν υπάρχει.

Έρχεται μήνας με πολύ τρέξιμο για εμάς .Αλλάζουμε γειτονιά. Μετακόμιση με μωρό...πολυυ δύσκολο. Πολλά  πράγματα πρέπει να γίνουν κ δεν υπάρχει  χρόνος. Προσπαθούμε να τα προλάβουμε όλα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Είναι μια φάση λίγο δύσκολη κ για τον μικρούλη μας. Θα ταλαιπωρηθεί αρκετά  με όλο αυτό και στεναχωριεμαι. Αν κ σίγουρα  η μετακόμιση θα γίνει για καλό.

Θα φτιάξει κ ο καιρός.. Και όλα θα γίνουν χαρούμενα σαν το φαφούτικο χαμογελάκι του Δημήτρη
Λίγο ήλιο χρειαζόμαστε να τα δούμε όλα πιο φωτεινά. Λίγο μπλε ουρανό χωρίς άλλα σύννεφα.





Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Κυριακάτικη μελαγχολία

Συνήθως τις Κυριακές τρώμε με τους γονείς μου. Από χθες όμως ο Δημήτρης είναι λίγο αρρωστούλης και δεν κοιμηθήκαμε καλά, επομένως μείναμε σπίτι για να γίνει το ζουζούνι λίγο καλύτερα..
Ευτυχώς είναι κεφάτος και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά γιατί όλη τη νύχτα στιφογυρνουσα δίπλα του κάνοντας αρνητικές σκέψεις. Ήταν πράγματι πολύ ταλαιπωρημένος. Είναι και ο καιρός βροχερός και όλα μαζί με ρίξανε λίγο ψυχολογικά.

Περιμένουμε και από στιγμή σε στιγμή να γεννήσει η αδερφή μου και είμαστε οικογενειακώς σε αναμμένα κάρβουνα. Χτυπάει τηλέφωνο για την γιορτή του Κώστα και πεταγόμαστε μήπως έχουμε νέα από την αδερφή μου!. Κάνουμε συνεχώς όλοι πιθανά σενάρια για το πότε θα γεννήσει.. Ουφ!
Λες σήμερα; Λες αύριο;
Τώρα κοιμάται το μωρό μας. Ελπίζω να ξυπνήσει με χαμόγελο!

Ας πιούμε μέχρι τότε ένα καφεδάκι μαζί με λίγο κέικ από τα χεράκια μου!!

αφιερωμένο στην ηλιαχτίδα της ζωής μου αυτό το βροχερό απογευμα

Καλό απόγευμα!