Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σταγόνες βροχής






 Σταγόνες βροχής ... μοιάζουν με δάκρυα.

 Δάκρυα χαράς, συγκίνησης , πόνου, αγωνίας , φόβου. Δάκρυα αγάπης . Να κλαις από φόβο για αυτούς που αγαπάς. Να πονάει η καρδία σου από φόβο μην πληγωθούν. Να ξενυχτάς τα βράδια για να ακούς αναπνοές και να κόβεται η δική σου για λίγο. Και τα μάτια να θαμπώνουν μπροστά  στην τόση ομορφιά που κρύβει η αγάπη. Μπροστά στην τόση αγάπη που κρύβει η ψυχή  και που δεν ξέρεις ως που μπορεί να φτάσει.. ως που άραγε;

Ας αφήσουμε τα δάκρυα ελεύθερα να κυλήσουν. Ξεδιάντροπα, ελεύθερα. Να γίνουν λόγια, να εκφράσουμε αυτά που δε ξέρουμε να πούμε. Να ελευθερωθούμε από όσα νιώθουμε και μετά, όταν πλέον αυτά θα έχουν στεγνώσει θα είναι σαν να ειπώθηκαν όσα είχαμε κρύψει μέσα μας.

Όταν κάποιες μέρες και νύχτες όλα μας φαίνονται θαμπά να μην ξεχνάμε  πόση ομορφιά φανερώνεται μετά..
πίσω από τις σταγόνες της βροχής υπάρχει πάντα κάτι ονειρεμένα Όμορφο.

Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη B είπε…
Αχ αυτά τα δάκρυα μας!! Ποσα λένε!!! πόσο κρύβουν!! Αγαπημένα δάκρυα!!
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας!!!! να αμς ξανάρθεις!!!!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
Εγω σε ευχαριστω!! Θα σας ερχομαι,εννοειται!!Θα στο ξαναπω!!!ΥΠΕΡΟΧΗ φωτογραφια!!ευχαριστω
Ο χρήστης Toula- lol moms είπε…
Να κλαις απο φόβο για αυτούς που αγαπάς! Πολυ όμορφα λόγια! Συγχαρητήρια για το κείμενο σου.
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
ευχαριστω πολυ!!! :-)
Ο χρήστης My Little Cosy World είπε…
Τι γλυκια παρομοίωση των δακρύων, τι όμορφο κείμενο! Καλημέρα...
Σωτηρθα
www.mylittleworld.gr
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
καλημερα Σωτηρια!!!σε ευχαριστω πολυ!!
Ο χρήστης Memaria είπε…
"Και τα μάτια να θαμπώνουν μπροστά στην τόση ομορφιά που κρύβει η αγάπη."
Πόση ομορφιά κρύβουν και τα λόγια σου!
Καλό ξημέρωμα!
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
σε ευχαριστω πολυ πολυ!!! καλό ξημέρωμα :-)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η βόλτα μας στο αναχωμα

Μετράμε κοντά  2 εβδομάδες στην καινούρια μας γειτονιά και τώρα αρχίσαμε να βρίσκουμε λίγο τους ρυθμούς μας. Ο Δημήτρης συνήθισε το σπίτι και έμαθε και το καινούριο πάρκο.!!
Δε λέω..ωραίο το κέντρο. Πάντα μαρεσε να μένω εκεί. Το έζησα 3 χρόνια και το απόλαυσα .Το γνώρισα καλύτερα. Αλλά και η Τούμπα είναι από τις πιο ωραίες γειτονιές της Θεσσαλονίκης μας.
Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν ευκαιρία για την πρώτη μεγάλη βόλτα  στην περιοχή  μας.
Οπότε βάλαμε τα αθλητικά μας και ξεκινήσαμε για περπάτημα. Εχουμε την τύχη τωρα, να μένουμε δίπλα στο αναχωμα της τουμπας. Ανεβαινεις μερικά σκαλοπατακια και από το γκρίζο της ασφαλτου βρίσκεσαι μέσα στο πράσινο. Ένα εκπληκτικό μονοπάτι , που οδηγεί σε  μέρη που δεν θυμίζουν καθόλου  πόλη.  Πράσινο παντού. Γεφυράκια πολλά. Παγκάκια για ξεκούραση και χαλάρωση. Τραπεζοκαθισματα για πικ νικ. Και ένα τεράστιο πάρκο που προσφέρεται για πολλές δραστηριοτητες. Ποδηλατο, τρεξιμο, χαλαρό περπατημα. καροτσαδα, διάβασμα.Παιχνίδι..και πολλά άλλα. Με παρέα ή χωρίς…

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …