Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα πρέπει που δεν θα έπρεπε να λέγονται

Αναρωτιέμαι ποιος έχει βγάλει αυτούς τους "κανόνες" και τα πρέπει σχετικά με την ανατροφή των παιδιών. Κανόνες που μόνο άγχος και κούραση προκαλούν στους νέους γονείς. Όσο και να θες να κλείσεις τα αυτιά σου,όλο και κάτι θα σε επηρεάσει και θα μπεις στο τρυπακι ν 'αναρωτιέσαι;;Μήπως κάνω κάτι λάθος;

Αυτές τις μέρες  έγινε η αλλαγή στον ύπνο του μωρού. Από το πορτ μπεμπέ στην κούνια του. Επειδή όμως  δεν χωράει με τίποτα στη κρεβατοκαμαρα αναγκαστικά είναι  στο δωμάτιο  του. Δεν γινόταν  με τίποτα  να τον αφήσω μόνο του,σ ένα καινούριο  χώρο και εγώ να κοιμάμαι ήσυχη. Απλά δεν γινόταν ..
Τρίτη νύχτα απόψε στο παιδικό, μαζί με τον καρδουλη.
Έχω ήδη ακούσει αρκετά. Ότι πρέπει να μάθει μόνος του να κοιμάται, ότι πρέπει να επιστρέψω στο κρεβάτι μου κ΄ εγώ. Ότι το έχω κακομάθει..ότι πρέπει να βάλω το κάγκελο στην κούνια και να φύγω..

Πόσες φορές οι ίδιες ατάκες σε τόσο λίγες μέρες.
Πρέπει να μάθει μόνος του. Δεν ξέρω για πιο λόγο πρέπει να αφήσω ένα μωρό μόνο του από τη στιγμή που ούτε εγώ θα ήθελα να κοιμάμαι μόνη μου. Κακομαθαινει ένα μωρό επειδή ζητάει τη μαμά του και αυτή ανταποκρίνεται; ;

Θα πάρω το μωρό μου αγκαλιά όλη τη νύχτα. Να μεγαλώσει μέσα σε αυτήν. Να ξέρει ότι θα υπάρχει και μέρα αλλά και νύχτα εκεί για αυτόν.
Κλείνω λοιπόν, τα αυτιά μου και δεν ακούω κανέναν παρά μόνο του κλάμα του, που ξύπνησε και θέλει τη μαμά του..

Καλό βράδυ.

όλα για το χαμόγελό σου



Σχόλια

Ο χρήστης Ελπίδα - two boys and hope είπε…
Να μην ακους τα πρέπει των αλλων Γιάννα μου.. Τα μωρα θελουν τη μανουλα τους. Να κανεις οπως νιωθεις.. Αυτο ειναι το καλυτερο για το παιδακι σου.
Ο χρήστης Inventivemommy είπε…
Κάνε αυτό που νομίζεις εσύ καλό για το παιδί σου και κλείσε τα αυτιά σου στους υπόλοιπους. Και σου το λέω εγώ που ο γιος μου 6 χρονών δεν κοιμάται μόνος του παρά ελάχιστες φορές.
Ο χρήστης Gianna Tok είπε…
αυτό θα κάνω κορίτσια!!!όσο με χρειάζεται θα 'μαι δίπλα του. γιαυτό είμαστε. απλά κάποιοι δεν το καταλαβαινουν και λένε διάφορα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…