Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

σκαμπανεβάσματα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν θέλεις να πεις απολύτως τίποτα. Κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας ή λύπης. Δεν θέλεις να πεις τίποτα γιατί απλά δεν ξέρεις τι να πεις, από που να αρχίσεις. Στιγμές που νιώθεις πως αν ανοίξεις το στόμα σου, δεν θα υπάρχουν λόγια να περιγράψουν όσα νιώθεις εκείνη τη στιγμή. Που δεν ξέρεις τι να κάνεις . Να αρχίσεις να χοροπηδάς σαν κατσικάκι και να φωνάζεις σαν χαρούμενο παιδάκι στη παιδική χαρά?
 Μόνο αυτό θέλεις να κάνεις όταν νιώθεις απόλυτα ευτυχισμένος.. Όσο νορμάλ και να μην ακούγεται για έναν ενήλικα. Ευτυχώς τα παιδιά μας κάνουν να γινόμαστε και εμείς παιδιά και ας μοιάζουμε λίγο αστείοι και όχι τόσο χαριτωμένοι σαν και αυτά.

Υπάρχουν όμως και οι στιγμές που νιώθεις να βυθίζεσαι στο σκοτάδι από την θλίψη της στιγμής. Που κάποιος, κάτι ή ακόμη και μια αρνητική σκέψη μπορούν να σε ρίξουν κάτω χαμηλά και να νιώσεις ανήμπορος. Και τότε και πάλι αν ανοίξεις το στόμα σου, πάλι λόγια δεν θα βρεις να περιγράψεις ακριβώς τι αισθάνεσαι.Ο γνωστός κόμπος στον λαιμό και τα δάκρυα στα μάτια. Που αν είσαι τυχερός και κλάψεις θα λυτρωθείς, αν όχι ,θα νιώσεις ότι θα σκάσεις.

Εκείνες τις στιγμές θέλεις να γίνει κάτι επιτόπου να σου αλλάξει την διάθεση και να φωτίσουν όλα τριγύρω. Να δεις την ζωή με άλλη οπτική ή απλά να μπορέσεις να αναστενάξεις με ανακούφιση.

 Σήμερα ένιωθα για κάποια  στιγμή τόσο πιεσμένη και αγχωμένη.Ανυπομονούσα να επιστρέψω στο σπίτι. Όσο πιο γρήγορα γινόταν. Μέχρι που γύρισα το βλέμμα μου, στο καθισματάκι του μωρού και είδα ένα πλατύ χαμογελάκι. Όλα άλλαξαν και πήρα δύναμη. Σαν να διάβασε την σκέψη μου εκείνη τη στιγμή.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ενα χερακι μικρο με πολυ δυναμη

Ένα χεράκι μικρό με χαϊδεύει απαλά ξανά και ξανά στον ώμο..Είμαστε επιτέλους σπίτι.
Αυτές οι μέρες είχαν πολύ κλάμα και ταλαιπωρία για το μικρό μας. Πολύ άγχος για εμάς και στεναχώρια.

Εγώ ξαπλωμένη δίπλα του να τον θηλάζω και αυτός να κοιμάται ήρεμος. Με το χεράκι του να με χαϊδεύει.. Όλη νύχτα με χάιδευε.Μου το είπε ο Κώστας που καθόταν τα προηγούμενα βράδια δίπλα στο κρεβάτι στην κλινική και μας παρακολουθούσε. Πρόσεχε το μικρό μας. Έπρεπε να είναι ήρεμος και να μην τραβήξει τον καθετήρα. Όσο εγώ τον είχα στην αγκαλιά μου, να με νιώθει και να ηρεμεί.
 Παρ όλη την ταλαιπωρία και το κλάμα που έριξε αυτή την εβδομάδα, χαιρετούσε όλο τον κόσμο στην κλινική και γελούσε φωναχτά στα παιδάκια.

Πως μπορείς να περιορίσεις σε ακινησία ένα μωράκι; Να μην γυρνάει , να μην κάθεται να μην στέκεται;  Να μην τραβήξει τον καθετήρα και να μην σταθεί στα πόδια του εφόσον είχε ορό από το ποδαράκι; Ειδικά για ένα υπερκινητικό μωρό. Και μ όλα αυτά τα "αξεσουάρ"πάνω του  να τον κρατάμε αγκαλιά …

Τα πρωτα γενέθλια! !ενας χρονος μαμακουλα!!

Περασαν και τα πρωτα μας γενεθλια.!! Ενας ολοκληρος χρονος με το ζουζουνι μας.Ενας χρόνος  μαμα! Υπεροχος χρονος ολο αγκαλιες μετο μωρακι μου. Ποσο γρηγορα περναει ο καιρος.. Και ποσα πραγματα ζησαμε ολοι μαζι σαν οικογένεια. Καποιος να σταματησει λιγο τον χρονο ρε παιδιά.. να διαρκεσει ακομη λιγο η αγκαλια με το μωρο, το γελακι του το δυνατο οταν ξεκαρδιζεται. Λιγο ακομη γιατι δεν προλαβαινω να τα χορτασω.. Λογω της μετακομισης δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα πρωτα του γενέθλια. Η γιορτουλα μας εγινε στο σπιτι των γονιων μου γιατι το δικο μας ηταν σαν βομβαρδισμενο τοπιο. Πηραμε μερικα μπαλονια και παραγγειλαμε μια τουρτιτσα. Απο το μεσημέρι  μαζι με την μαμα μου φτιαξαμε 2 σπανακοπιττες κ τυροπιττακια. Στολισαμε τα μπαλονια και έτοιμοι  για να βαλουμε το κερακι μας και να κανουμε το πρωτο φουυυυ!!Ο Δημητρης ενθουσιαστηκε με τα μπαλονια και προσπαθούσε να τα πιάσει. Αλλά  όλο του εφευγαν απο τα χέρια και αυτός μπουσουλουσε γρήγορα απο πίσω γελοντας δυνατά. Αυτο το γέλι…

Η Στρωματσάδα μας!!

Θα σας πω για τα καλά της στρωματσάδας.Όπως τα είδα εγώ.

Αρχικά όταν γεννήθηκε το Δημητρακης μας κοιμομασταν όλοι μαζί στο δωμάτιο μας ,έχοντας το πορτ μπεμπε διπλά σε μένα. Όλα καλά λοιπόν!! Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην χωράει πλέον και να κρατιέται από τις άκρες για να σηκωθεί. Περίπου δηλαδή στους 7 μήνες .Τότε ήταν που "έπρεπε" να πάει στην κούνια του στο δωμάτιο του.
Αλλα εμένα δεν μου καθόταν καλά να τον αφήσω μόνο του και να πηγαινοέρχομαι τη νύχτα. Οπότε μεταφέρθηκα εγώ στο παιδικό δωμάτιο μαζί του. Ενώσαμε την κούνια με ένα καναπέ και κοιμόμασταν εκεί μαμά και γιος. Ο μπαμπάς στη κρεβατοκάμαρα μόνος του.  Αυτό μετά από 3 μήνες αποφασίσαμε να το αλλάξουμε ,γιατί δεν μπορούσαμε άλλο χωριστά. Τον μπαμπά μας τον έφαγε η μοναξιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι, αφού αδειάσαμε το παιδικό δωμάτιο από έπιπλα ,βάλαμε το στρώμα στο πάτωμα πάνω σε παζλ και πλέον κοιμόμαστε όλοι μαζί!! Δεν υπάρχει φόβος να πέσει το μωρό και να χτυπήσει. Έμαθε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει από τ…